سلام

به این شعر که به احتمال خیلی زیاد ماله فروغ فرخزاده توجه کنید:

چه اسارت بی افتخاری است

در بند حرف این و آن بودن

در کنار من شهری است

         که در آن

بی افتخار ترین اسیران جهان زندگی میکنند

وبا آن

همچندان که زندانی

 "زندانبان"

این شعرو چند ساله پیش یکی از گوینده های رادیو خوند البته در مورده شاعرش خیلی مطمئن نیستم. اگه کسی مطمئنه یا میدونه ماله کیه بگه یه وقت جاهل از دنیا نریم.

الغرض اینکه داشتم میگفتم وقتی گوینده رادیو این شعر را خوند اونقدر برام جالب بود که ایکی ثانیه ثبتش کردم، که شاید یه روزی به دردم بخوره وهمینطور که میبینید خورد و باهاش وبلاگ آپ کردم .

راستش اینه که این شعر و در کل اینگونه تفکر همیشه منش زندگیم بوده و لااقل همیشه میخواستم و آرزوم بوده که آزاد و بدون تاثیر حرف مردم زندگی کنم حالا اینکه در عمل موفق بودم یا خیر بماند. ولی با این حال خدارو شاکرم که این تفکر با اینکه مضرات خودشو داره اما باعث شده که خیلی آزاد تر و بی خیال تر از بسیاری از آدمهای دور و برم زندگی کنم، بدون تشویش رقابت و حرص حسادت.

خیلی دلم میخواد در این مورد بیشتر حرف بزنم  اما به نظرم بقیش دیگه یه جور تکرار حرفای بالا باشه به خاطره همین من تمومش میکنم و از شما میخوام که در موردش نظرتون و شرحتون را بنویسید. شاید به دردم بخوره و یا بهتره بگم به دردمون بخوره .

پس نظر یادتون نره.

در ضمن میخواستم به اطلاع دوستانی که میخواستند عرض ارادت کنند و تبریک بگن، میرسونم اینجانب یعنی من فردا در بیست و سه ساله پیش متولد میشوم.

هرچند که اصلا باورم نمیشه من بیست و سه سالم باشه.و آنچه مسلم است و دوستان و آشنایان نیز همه بر آن اذعان دارند این است که بنده برای بیست و سه سالگی خیلی کوچیکم و تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف و شاید بهتر است بنده بر کسوت اهل هفده هجده سالگان باشم.

اما گذشته از مزاح واقعیت این است که ناگهان زود دیر شده و کاریش هم نمیشه کرد و با کمال تاسف بنده بر خلاف آنچه تا کنون فکر میکردم بزرگتر از اینحرفا هستم و واقعا بیست و سه ساله می باشم.

 تا صبح دولتمان کی بدمد؟

آخر این پستم هم میخوام ازتون به خاطره اینکه دیر بهتون سر زدم معذرت خواهی کنم، به خصوص از پسرک تنها (امین) که نمیدونم چرا تصمیم گرفته که دیگه ننویسه. که البته فضولی نمیکنیم و فقط براش آرزوی شادی و بهروزی میکنم.

متشکرم

شاد باشید / خدافظ